In deze blog het laatste deel van 2025. Het bezoek aan de kliniek met Incredible, de paarden komen weer terug van de alm, dressuurtraining met Infinity en dan nu toch de veulenkeuring met Wylano.

Oktober.

Nadat ik had opgemerkt dat het been van Incredible er niet beter op werd en dit had besproken met mijn dierenarts, besloot ik haar mee te nemen naar een dierenkliniek in de buurt van München. Een vriendin zou meekomen en we zouden haar van de alm halen en direct doorrijden. Credi gaat niet graag op de trailer en zo zouden we ons een keer extra inladen sparen. We hadden eind van de middag een afspraak en gingen vroeg genoeg naar de alm om haar te halen. Gelukkig maar, want ze vertikte het om er in te gaan. Van alles geprobeerd, met geduld, met voer, met wat strenger zijn, met boos worden (al helpt dat zelden). De trailer verder weg van de andere paarden, direct erbij, alles bleek onmogelijk. Wat een frustratie. Wat gaan we doen... Uiteindelijk bedacht ik me, wat nou als we Issy erop zetten en dan Credi en dan issy er weer uit. We besloten het te proberen. Issy liep zo de trailer op. Als Credi er ook op zou lopen, zouden we direct de klep dicht doen en vanuit daar dan de stang erin doen. Bij de eerste poging was ze er namelijk opgelopen, maar door dat de stang te lang duurde stond ze al weer buiten voor we konden knipperen met onze ogen.

Ons plannetje bleek te lukken, na Issy liep ze er gelukkig eindelijk op, klep dicht en ze stond. Nu nog die stang er in, met wat gepruts, kregen we deze er tussen gewurmd. Snel de klep weer open, Issy er uit en klep weer dicht. Zonder er al te veel over na te denken, gaf ik Issy aan de eigenaresse van de alm en wij sprongen zo snel mogelijk in de auto, om op weg te gaan. Toen we eenmaal reden, werd ze rustig en begon ze aan haar hooizak te eten. Dit zou nog wat worden als we weer naar huis toe moesten.

Toen we in de kliniek aankwamen, mocht Credi even bijkomen in een box. Er was een operatie tussen gekomen, dus we moeten wachten. Credi bleek dat bijkomen erg nodig te hebben want ze besloot maar even een dutje te gaan doen.

Uiteindelijk kwam de dierenarts naar ons toe en konden we gaan kijken wat het probleem was. We moesten op het harde stappen en draven in een rechte lijn en er werden röntgenfoto's gemaakt. De foto's werden van beide voorbenen gemaakt om verschil te kunnen zien.

De uitslag was niet best en iets waar ik totaal niet op had gerekend. Mijn 2,5 jarige paard had een flinke beenafwijking en daarbij artrose. Maar hoe kon dit gebeuren. Volgens de dierenarts moest ze haar banden hebben scheurt en/of een breuk hebben gehad. Een flink trauma dus, waar een paard normaal behoorlijk kreupel van zou gaan. Nu ben ik geen dierenarts, maar ik werk lang genoeg met paarden om te herkennen of ze kreupel gaan of niet. Dit was bij Credi niet het geval. De dierenarts zag het allemaal somber in en zei nog net niet met zo veel worden dat het misschien beter gedaan kon zijn. Dit was voor mij geen optie, ik zou haar hier nu zeker niet achterlaten. We besloten om het gewricht in te spuiten met Corticosteroïden. Dit remt ontsteking en vermindert pijn en zwelling.

Ik was enorm kapot van, hoe had dit kunnen gebeuren. Na dat de dierenarts klaar was, was ze nog wat verdoofd en we besloten haar direct op de trailer te zetten en zo de verdoving nog te gebruiken. Met behulp van wat wortels, die ze uiteraard alleen mocht ruiken en nog niet eten, liep ze gelukkig zo de trailer op. Op naar huis waar ik dan maar moest gaan bijkomen van dit nieuws.

Thuis besloot ik na een paar dagen de dierenarts, die mij had aanbevolen om röntgenfoto's te laten maken, te vragen of ze misschien langs kon komen. De kliniek zou ook contact met haar opnemen en alles doorgeven, zodat zij mijn behandelend dierenarts kon zijn. We moesten nog eens voor stappen en draven, zodat ook zij haar eigen beeld kon maken.

Ook tegen haar was de kliniek vrij negatief geweest, gezegd dat ze kreupel liep en zeer waarschijnlijk niet als rij of fokpaard zou kunnen dienen. Gelukkig zag zij dat toch iets positiever. Credi liep niet kreupel en zij zag geen probleem om haar uiteindelijk als rij of fokpaard te gaan gebruiken, als het natuurlijk zo zou blijven als dat het nu is. Dit gaf me een iets beter gevoel. Het blijft enorm rot, dat zo ongeveer letterlijk het beste paard van stal, nu dit heeft. Maar we gaan er het beste van maken en nemen het zoals het komt.

Dit jaar ben ik met 3 andere Jungzüchter van de partij bij de Hengstalmabtrieb in Ebbs. Een flinke wandeling naar beneden van ongeveer 4 uur. Maar de moeite waard om een keer te doen!

Op stal krijg ik een upgrade. Ik krijg eindelijk mooie hekken. Eén voor bij de boxen om alles netjes af te kunnen sluiten en één bij de weide, zodat ik deze niet meer provisorisch met een pallet en boxdeur hoef te sluiten. Verder ben ik zelf ook nog creatief geweest en bouw ik samen met een vriendin een nieuwe zadelkast in de hut.

November.

Credi had haar almzomer al vroegtijdig moeten afbreken, maar Issy en Press hebben nog tot 1 November heerlijk kunnen genieten van het herfst zonnetje. Maar nu was het dan wel echt tijd om naar huis te gaan. Beide tonnetje rond en klaar voor de winter. Credi was ook wat aangekomen maar had nu het perfecte figuur. Afgezien van haar been, is ze enorm knap en heeft zich goed ontwikkeld.

Na thuiskomst met de merries wilde ik de trailer schoonmaken, maar besloot dat het misschien een goed moment was om met Wylano eens trailertraining te doen. De laatste keer op de alm was niet echt een succes, maar hij zou nu binnenkort naar de veulenkeuring moeten. Ik maakte een bakje met allerlei lekkers, zorgde dat de hooizak in de trailer gevuld was en nam me voor, gewoon in alle rust te gaan proberen.

Ik zou wel zien waar het schip strandde. Ik liep met hem naar de trailer en liet hem rustig kijken, hield hem een keer het voer voor en al snel stond hij op de klep. Een paar keer heen en weer, maar al met al stond hij er binnen 10 minuten in. Ik bleef een tijdje staan en liet hem wat van het hooi eten. Toen langzaam achteruit er weer uit. Ik besloot dat ik het nog een keer wilde proberen, met natuurlijk het risico dat het niet meer zou lukken. Op de video is de tweede poging te zien, zonder erg veel twijfel liep hij zo weer met me mee! Enorm trots en blij dat het was gelukt.

8 November was de tweede veulenkeuring. Hier worden de veulens voorgesteld die bij de eerste keuring niet aanwezig konden zijn. Hier worden geen hengstkandidaten meer uitgekozen en de merrieveiling is ook al geweest, maar de veulens worden beoordeeld, gechipt en naar wens geënt en ontwormd. Normaal breng ik mijn veulens aan een halster voor, maar nu Wylano al wat groter was en hij soms nog wel eens wat onberekenbaar kon zijn, besloot ik hem met een keuringhalster voor te brengen.

Hij liet zich keurig zien en we kregen als commentaar dat het een mooi hengstje is en zeker een goed sport paard zal worden. Dat is een commentaar waar ik alleen maar blij mee kan zijn. Tijdens het chippen was ik blij dat ik een keuringshalster om had gedaan, want hij besloot bij de eerste poging eens flink in de lucht te springen. Poging mislukt, dus nieuwe poging, gelukkig lukte deze en konden we weer op huis aan!

27 - 28 November.

Ik had me met Infinity aangemeld voor een dressuurcursus van Melanie Manser. De cursus was bij Fehlehof in Aschau. Omdat het niet ver weg is, besloot ik er heen te rijden, te paard wel te verstaan en niet met de trailer. Op donderdag moest ik in de avond rijden. Het was enorm koud, dus goed ingepakt met een deken en reflecterend materiaal ging ik op pad. Papa was er ook en ging met de auto, halverwege wachtte hij me even op, om te kijken of het goed ging. Infinity was wat nerveus, wat niet gek is, want ik was al zeker 3 jaar niet meer op buitenrit geweest met haar. Maar ze deed alles heel braaf, tot de brug... Ze wilde niet over een richeltje bij het voetpad en dus moesten we maar over de weg. Bij aankomst waren we lekker opgewarmd en moesten we nog heel even wachten voor we aan de beurt waren. Het was een hele leerzame, maar pittige les, voor mij en voor Finn. We hebben vooral gewerkt aan tempocontrole en het stoppen met hoofdschudden.

Vrijdag moesten we 's morgens en het zonnetje scheen, dus weer lekker te paard naar Fehlehof. Deze les hebben we ons geconcentreerd op balkjes draven en de galop. Beide moe maar voldaan en met een hoop huiswerk naar huis.

Ook Issy moest er langzaam weer aan geloven om aan het werk te gaan. We beginnen met lekker losjes longeren, weer gewoon wat conditie opbouwen.

Het jaar komt langzaam ten einde, de winter komt er weer aan en de paarden worden weer tot teddyberen omgetoverd. Wylano gaat springend het nieuwe jaar in. Wie weet wat dat weer gaat brengen!

Liefs, Fabiënne