Eindelijk ben ik zo goed als bij met de blogs en dat ga ik proberen zo te houden. Nu ik weer wat meer in het heden schrijf, kan ik alles weer wat uitgebreider bespreken en zal ik niet altijd meer per maand schrijven, maar soms wat meer per onderwerp. Op het moment van schrijven zijn we net pas over de helft van 2026 en ik heb al weer genoeg beleefd en meegemaakt, dus ook genoeg om over te schrijven. Laten we dus beginnen bij het begin, januari 2026 en dan maar eens kijken waar we deze blog eindigen.

Mestonderzoek.

Het jaar begon met lekker wat sneeuw, kou en toch mooi weer. De paarden zien er allemaal goed uit en hebben een lekkere teddyberen vacht. Aan het einde van de dag als ik de paarden naar binnen heb gebracht, vul ik de hooiruiven weer voor de volgende dag en haal ik zoveel mogelijk mest uit de bak en paddock. Met de nadruk op ZO VEEL MOGELIJK. Dit is vaak echt onmogelijk in de winter! Als iemand tips heeft, hoor ik ze graag. Als het zo koud is, is de mest van de ochtend vaak aan het einde van de dag al bevroren en/of weer onder gesneeuwd en krijg ik het niet opgeruimd wat dan in het voorjaar een hoop te doen geeft...

Wat veel andere paardenbezitters misschien wel herkennen is dat je automatisch de mest van de paarden controleert tijdens het uitmesten, het verteld immers veel over de toestand van je paard. Zo vond ik halverwege de maand januari een hoop mest met een worm. Ik had niet ontwormd dus had er niet mee gerekend wormen te vinden. De hoop mest bleek van Wylano, mijn jaarling hengst. Het was een kleine dunne witte worm, ik kon niet meteen plaatsen om wat voor worm het ging, het was geen spoelworm, geen bloedworm, het leek het meest op een aarsmade. Dus maar even in de gaten houden. Een paar dagen later, vond ik meerdere hopen mest met dit keer per hoop wel 10 - 15 misschien wel 20 wormen. NIET GOED! Ik stuurde de foto's door naar mijn dierenarts, help wat nu!

Ze vroeg natuurlijk wanneer hij voor het laatst ontwormd was, dit was november 2025, toen geen wormen gevonden. Ook wilde ze weten hoe hij er uit zag en wat zijn conditie was. Zoals op de foto te zien is, zag hij er goed uit. Voor een jaarling een mooi glanzend wintervel, goede voerconditie en over het algemeen ook een zeer fitte indruk. Niet iets wat klopt bij het aantal wormen dat ik vond, je zou dan een doodziek paard verwachten.

Na besproken te hebben met wat ik al eens had ontwormd, besloten we nog eens met een andere kuur te ontwormen, kijken of er nog wat uit komt, 2 weken te wachten en dan nog een mestonderzoek eventueel.

Zo gezegd zo gedaan. Ik ontwormde hem nog eens, Star gaf ik meteen ook een kuur, aangezien ze toch samen op de wei staan. Natuurlijk vond ik na de wormenkuur geen wormen meer.... Het bleef een beetje een raadsel. Een goede maand later vond ik ineens weer wormen en ik verzamelde direct mest en gaf de worm ook mee voor het mestonderzoek.

De uitslag van het onderzoek is hier op de foto te zien. Even een kleine vertaling naar Jip en Janneke taal:

Oxyuris Equi = Aarsmade

Parascaris Equorum = Spoelworm

Fasciola Hepatica = Grote Leverbot

Van deze 3 soorten werd een laag gehalte gevonden. De wormen die ik had gezien zijn zeker niet de spoelwormen geweest, deze zijn namelijk veel groter en dikker en de leverbot is niet te zien in de mest. Uiteindelijk bleef het dus bij mijn vermoede dat het ging om de Aarsmade. Bij de Aarsmade is het van belang, rond de anus goed schoon te houden, hier leggen deze wormen de eitjes. Na het mestonderzoek heb ik geen wormen meer gevonden en heb ik ook niet meer ontwormd, tot de ontworming voor alle paarden weer op de planning stond, dit leek de dierenarts ook het beste, aangezien Wylano verder ook geen zieke indruk maakte.

Brokkenpiloot.

Met Credi is het nooit saai, er is altijd wel wat. Maakt ze zichzelf niet kapot, dan wel iets in haar omgeving. Dit keer was haar winterdeken aan de beurt. Toen ik 's middags op stal kwam, had ze haar deken van voor naar achter compleet open gescheurd. Maar goed dat ik altijd een reserve deken heb liggen. Deze was in ieder geval rijp voor de prullenbak!

Voorjaar.

Langzaam werd het voorjaar, de temperatuur werd wat hoger en de trainingen van de paarden konden weer gaan beginnen. Ook kwam het veulen en het dekseizoen er weer aan.

Credi moest aan het werk voor de stamboekopname in april, ik wilde met Infinity en Sensation de cursus in mei rijden waar ik me voor had aangemeld en ook Issy moest aan de bak nu ze dit jaar geen veulen zou krijgen. Dat laatste bleek een grotere opgave dan gedacht. Issy had sinds 10 jaar nu voor het eerst geen veulen bij voet en dus energie in overvloed. Hier was ik dan ook niet helemaal op bedacht en had zeker de eerste paar keren mijn handen vol aan haar. Waar ik normaal altijd zo kon opstappen en wegrijden, was het nu wat spannender. We moesten om bij de bak te komen altijd een stuk over de camping rijden of over de hondenweg. Alles bleek eng en ze draaide dan ook regelmatig op de achterbenen om, om vervolgens te proberen weg te rennen. Niet iets wat ik van haar gewend was! Het was echt flink aanpoten om haar weer onder controle te krijgen, mensen die mij zagen rijden, vroegen dan ook of dit nog een jong paard was. Maar nee, deze merrie is inmiddels al 14 maar dat maakt haar niks uit! Gelukkig zit ze als een huis en kan ik er altijd wel om lachen.

Ook Infinity en Sensation hadden het gaspedaal gevonden en besloot hun training rustig aan te starten met wat longeerwerk. Infinity kon ik al snel lekker rijden, altijd vlot maar ook altijd braaf. Sensation is ook altijd braaf geweest en ook nu kon ik na een paar weken longeren weer lekker rijden. Dacht ik. Een sprong naar eind april, waar ik inmiddels al wel wat vaker weer had gereden. Zo ook nu wilde ik weer gaan rijden. Het waaide wat en hij leek wat fris, dus besloot hem voor het opstappen even kort te longeren. Tijdens het longeren leek hij erg ontspannen en ik stapte op. Zoals altijd, gewoon bij de ingang van de bak, mijn zadel schoof iets en ik verplaatste mijn gewicht wat naar rechts om het recht te schuiven. Ook dit was niks ongewoons, aangezien hij geen schoft heeft, gebeurd dit wel vaker. Met een half lang teugeltje wilde ik wegstappen, toen hij na twee stappen besloot om volledig uit zijn plaat te gaan! Alle voetjes van de vloer en meneer dacht even dat hij een volleerd rodeo paard was. Ik kon het niet uitzitten en vloog met flinke kracht er vanaf op mijn stuitje. In reflex liet ik niet los en de teugels werden door mijn vingers getrokken waardoor ik ook nog mijn vingers verbrandde. Adrenaline doet op zo'n moment erg veel en ik stond meteen op en was eigenlijk best wel kwaad, want wat was dit voor reactie van hem! Ik longeerde hem nog langer, tot iemand kwam om mij nog eens te helpen met opstappen. Daarna liet hij zich braaf rijden alsof er nooit wat was gebeurd. Dit verhaal kreeg nog een klein staartje, maar daarover een andere keer meer!

In de volgende blog nemen we weer een stapje terug naar maart, waar het veulen seizoen van start ging. En helaas werd ik daar even goed met mijn neus op de feiten gedrukt. Het leven is niet altijd rozengeur en maneschijn en er hoort soms ook een heleboel pech bij en laat de natuur ook even weten dat het allemaal niet zo makkelijk is.

Liefs, Fabiënne