Door met het tweede deel van 2024, het dekseizoen komt ten einde, de zomer komt er aan en dus begint de almtijd. Er staat weer een cursus op de planning en het trainen van de jonge paarden gaat van start.

Mei.

Het was al lang mooi weer en de almsommer kon gaan beginnen. Ilaysha en Incredible mochten dit jaar naar de alm in het Stilluptal. Heerlijk even paard zijn en de buikjes rond eten.

Jazz mocht ik weer verlossen van haar vacht. Ze heeft altijd zo'n dikke wintervacht, dat het te lang duurt voordat ze deze kwijt is. Ze staat dan zwetend op de wei zodra het ook maar een beetje warmer wordt.

Issy en Impressive werden deze maand drachtig gescand. Kort na elkaar, dus dit zou betekenen dat volgend jaar de veulentjes ook kort na elkaar geboren zouden worden.

Doordat ik deze blog nu later schrijf, is de kennis iets anders...

Aan het einde van de maand gaf ik voor de vereniging een longeercursus. Ik liet hierbij de basis zien van het longeren, wat heb je nodig en hoe begin je. Sensation mocht hierbij aan mee werken.

Nog wat losse foto's van de maand mei. Issy zit goed in haar vel en dat is te merken. Nu de hengsten gecastreerd zijn, kunnen ze tegelijk met de merries naar buiten, maar voorlopig nog wel met een draadje er tussen om aan elkaar te wennen. Bij Adylano is het iedere keer weer een uitdaging om zijn halster om te doen. We zijn nog steeds niet echt goede vriendjes..

Juni.

Deze maand had ik een stagiaire. Hierdoor had ik veel tijd om lekker aan de slag te gaan met de jonge paarden. Sensation moest goed doorgepakt gaan worden, zodat hij in de lessen kon gaan lopen. Stanley en Sevimli wilde ik gaan inrijden en ook Impressive moest er weer aan geloven.

Allemaal pikte ze het super goed op! Wat een heerlijk gevoel als je merkt dat de goede voorbereiding zoveel helpt. Bij Sensation was het na de winter opstappen en wegrijden, Press had wat meer spanning maar liet zich uiteindelijk ook braaf rijden.

Voor Stanley en Sevimli begon het natuurlijk vanaf het begin. Longeren, zadeltje er op, door naar hangen en dan langzaam eens opstappen en kijken wat er gebeurd. Een paard heeft bij mij altijd de tijd om zich te ontwikkelen en er zit geen vaste tijd aan verbonden om een paard in te rijden.

Stanley pikte alles heel makkelijk op en leek er ook lol in te hebben om wat te doen, Sevimli had wat meer tijd nodig en die kreeg hij dan ook. De stapjes bij Sevimli kregen tussenstapjes om hem op zijn gemak te stellen.

Wat zijn dan die stapjes. Ik begin met het longeren van een jong paard,. Vanaf 2,5 jaar oud doe ik dit met een kaptoom, daarvoor aan een touwhalster. Zodra het echte werk gaat beginnen hang ik een bitje in de kaptoom en kan er langzaam een singel op. Wanneer het paard hieraan gewend is, kan ik beginnen met bijzetteugels of touwtjes, dit pas is aan op het betreffende paard. Een kwestie van gevoel.

Daarna gaat het door met het zadel. Vanaf dat het zadel er op ligt, begin ik met met ernaast springen, kloppen op het zadel, wiebelen aan de stijbeugels etc. Dan is het tijd om te gaan hangen. Dit doe ik het liefst alleen, hierdoor moet het paard zich op mij concentreren. Niet bij alle paarden is dit mogelijk en als ik een stagiaire heb, betrek ik deze natuurlijk ook graag in het proces.

Na het hangen gaat het door met er op zitten, daarna wat stappen en als het goed voelt draven. Dit doe ik bij wat nerveuze paarden, liever eerst even aan de longeerlijn. Terwijl ik bij andere die vertrouwd aanvoelen soms ook wel meteen los ga. Pas als stap en draf los is bevestigd ga ik galopperen. Dit doe ik nooit aan de longeerlijn, omdat ik vind dat een jong paard makkelijker in balans loopt als hij wat meer rechtuit kan gaan.

Natuurlijk verschild het proces per paard. Elk paard leert anders en heeft een ander karakter. De ene vindt het heerlijk om te werken, zoals bijvoorbeeld Stanley en Sensation. Maar de andere zijn veel sneller gespannen of afgeleid, zoals bijvoorbeeld Impressive en Sevimli. Dit maakt het werk leuk en interessant! En daarom doe ik het ook zo graag.

Infinity was aan het begin van het zomerseizoen wat gespannen en schrikkerig. Waar dit door kwam, weet ik niet zo goed. Maar ik besloot wat vaker weer zelf met haar aan het werk te gaan. Dus aan de slag met dressuurtraining maar ook een beetje lol met je knol hoort er bij. Dus een touwhalstertje er om en gaan met die banaan. Ze vond het heerlijk!

Om deze blog af te sluiten, nog wat prachtige foto's van de alm. Met dit heerlijke weer is het nooit een straf om ze te gaan bezoeken. Want wat hebben ze het goed daarboven!

Liefs, Fabiënne